bir umudum var

Bir bebeğim olsun istiyorum..
Minicik, mis kokulu..Doğuştan getirdiğimiz güdülerden midir ben mi çok seviyorum bebekleri bilmem ama kucağımı dolduracak bir varlık, bir ten, bir gülüş eksik içimde.

Birkaç doktorla konuştuk, hiçbir sorun görünmüyor ikimizde de ama yaşım sınıra yaklaşıyor,haftasonu bir randevumuz daha var, umarım güzel şeyler duyarız bundan da.

Bu sabah ofisin tuvaletinde yaşı bana çok yakın bir arkadaşımla karşılaştım,beni görür görmez kaçar gibi çıktı gitti, selamımı bile ağzında geveleyerek aldı? Neden acaba,kırdım mı bilmeden? Belki de canı birşeye sıkılmıştır öyle ya.

Odaya döndüğümde kızlara da anlattım, biri "hamile o,5 aylık farketmedin mi karnını? "dedi, "edemedim çünkü beni görünce apartopar çıktı"dedim, bakıştılar..??
Öyle şaşkın bakmış olmalıyım ki Ayşe;"yanlış anlama ama hani çok uzun yıllardır bekliyordu ya o da bebeği, senin de tedavi gördüğünü biliyor, sanırım nazardan falan korktu " ??
Nazar? Ben? Neden?
İnsan böyle bir habere ancak sevinebilir, en azından ben.Ben elde edemediğim hiçbir şeyi, başkasının elde ettiğini gördüğümde kıskanmadım, iç geçirmedim, Allah'ın bir bildiği vardır dedim hep, ben o o da ben olsaydık, konuşurdum ben onunla, tedavi gördüğüm doktordan söz ederdim, görüşsün isterdim, moral verirdim.Kaçmazdım..Kaçmama içerler ve aynen bana söylendiği şekilde algılar diye, uzun uzun kalırdım yanında.
Olmayan bebeğim, beni duyuyorsan çabuk gel e mi, bak artık hamilelik haberlerini de vermiyorlar annene, doğum müjdelerini de.Benden çok başkaları dert etmiş durumda senin olmanı yada olmamanı, oysa ben zamanın geldiğinde geleceğini bilerek,umutla uyanıyorum her sabaha.Bir sürü benzer şey duyuyorum olur olmadık yerde, üzülüyorum, bu kadar kötü müyüm ki ben, bakınca zarar vereyim birşeylere?
Bebeğim, minik kuzum,orda mısın?