bir umudum var

15 günlük transfer dönemini evde geçirdim, annem de yanımdaydı, babam gelemedi ama her gün arıyor ne yapsın adam..
Bu sabah kan tahlili yapılması gerekiyordu, inşallah pozitifdir diye sabaha kadar dua ettim ama öğleden sonra gelebildik hastaneye, sonucu bekliyoruz şimdi, daha doğrusu eşim almaya gitti, Allah'ım sen büyüksün.
Biraz önce sonucunu alan hanımın pozitifmiş, tüm aile gelmişlerdi, bayram yaptılar resmen, bize de yaşat Allah'ım..

Karnım da kazınıp duruyor, acaba bebişim geldi de karnı mı acıktı acaba?3-4 gündür sol kasığımda da bir ağrı var, belirtilerden biriymiş, hadi inşallah..

Doktorum orta yaşın üzerinde , gülümsemeyi ve soru sorulmasını pek sevmeyen bir adamcağız, sordukça cevaplıyor tabii ama ne bileyim, sordukça işte...Oysa ben bana anlatsın istiyorum;olasılıkları olmayasılıkları, ne varsa işte.

Eşimin kauçuk ayakkabılarından oldum olası nefret etmişimdir, dibime gelene kadar sesini duyamıyorum, ne zaman dibimde bitip omzuma dokunsa farkediyorum onu,yanımda..Gözgöze gelmiyor benimle, sonuç kağıdı olmalı elindeki de.Anneme bakıyor bir an, konuşmuyorlar ama birşey anlattılar sanki birbirlerine.Yanıma oturuyor, her zamanki uysal adam, sakin,huzurlu..
"bu kez olmamış aşkım.Ama üzülme doktor böylesi daha iyi, ikinciye şansımız çok daha fazla dedi" diyor. "Ama üzülme doktor" kısmından sonrasını duymuyorum, bir el alıp beni evime götürüyor, yorganın altına sokuyor,üstümü örtüyor, ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorum...