bir umudum var

2.kez denendi..
Bu kez hep yatmadım transfer döneminde, kalktım, gezip durdum evin içinde..
Doktor bu kez şansımız dah yüksek dedi ya,içimde başka bir heyecan var..
Her sabah Kadınlar Kulübünde benim durumumda olan ve tedavi görenlerin sayfasını okuyorum, mutlu haberler alanlar var 2.denemelerinde, hepten umutlanıyorum.Umutlanıyorum demişken, kızım da olsa oğlum da olsa adını Umut koymaya karar verdim tam da ismiyle müsemma, Umut olsun bana istiyorum..Kocamın itirazı yok, benim için üzülüyor biliyorum.."Çocuğumuz olmasa da mutluyum ben seninle,olmasa da olur üzme kendini "diyor ama çocukları çok seviyor biliyorum.Arkadaşlarının çocuklarını o kadar seviyor ki "Allah'ım benim için değilse de onun için bir evlat ver "diye dua ediyorum..
Dua deyince; iş yerinde, akrabalarımın içinde durmadan benim için dua edenler var, beni her gördüklerinde "sabret, yanında kar tanesi kadar olan bebeklerden sana da gönderecek bir tane "diyorlar, gülümsüyorum..

Geçen sefer öğleden sonra gidebilmiştik hastaneye , bu sabah erkenden hazırım,uyku tutmadı ki.Sabah sabah kalkıp şu evde yapılan testlerden birini yaptım, negatif ama hemen çıkmaz demişlerdi zaten, o nedenle kan testi istiyor doktor.

Giyinip hazırlandım, kocamın aşağı inmesini bekliyorum, hemen gidelim istiyorum hemen hemen.
Bu transfer dönemi için rapor almıştım, yarın bitiyor, pozitif çıkarsa ofise gidip "ben artık gelmeyeceğim "diyeceğim, negatif çıkarsa..

Negatif çıktı.
Bu kez de olmamış.
Hastaneden eve gitmek bile istemiyorum, oturup kaldım banka, bir daha yaptırsak caba, hem kanı alan hemşire gençti, üstüme başıma döktü hep aldığı kanı. "bir daha versek kanı "diyorum kocama "eve gidelim, birkaç gün sonra yine geliriz "diyor, ağlıyor mu bu adam...