bir umudum var

Son kürümüzü de aldık oğluşumla.
Ciğerleriyle ilgili gelişim nispeten tamamlanır tamamlanmaz alacaklar bebeğimi.
Doktorum "endişe etmememizi, doğum günü bebek yoğun bakım ünitesinde onun için mutlaka yer olacağını, yine de olağanüstü bir durum olabilir diye tam teşekküllü bir ambulansı hazır tutacaklarını ve bebek yoğun bakımı olan iyi ve yakın bir hastaneye nakil ettireceklerini " anlattı.
"Bir müddet kuvözde kalacak ve herşey normale döndüğünde kucağına verilecek "dedi.

Oğlumla buluşmamıza az kaldı, ne güzel...

Doğacağı günü de belirledik birlikte.
Öyle bizim yada doktorumuzun isteğine bağlı bir tarih olmadı elbette, takip eden ekip kürün etkilerine göre, bünyemin dayanabileceği zaman aralığını buldu. Zira doğuma gireceğim, Umut'u alacaklar, ardından benim ameliyatım için devam edecekler.
Lenf bezlerim, karın zarım, yumurtalıklarım ve rahmim alınacak.
Menapoza da girmiş olacağım doğal olarak.
Ah, kıyısından yakaladığım annelik.....Hayatıma mal olacakmışsın gibi geliyor bazen..

Umut için alışverişe çıktık bugün babasıyla.
Bütün bu olup bitenlerin arasında öyle çok korktum ki onu her an kaybetmekten ve onun için aldığım şeyleri görüp canımın yanmasından, inat ettim bu tarihe kadar, çorap bile almadım.
Ama artık geliyor oğlum...
Hastane çıkışı, penye battaniye, zıbınlar, çoraplar, yıkama leğeni, lif, şampuan, yenidoğan bezi, akla gelmeyen bir yığın şey..
Ha bir de mavi bir beşik:)

Eve dönüp yerleştirdim dolabına.
Bebeklere ait şeyler ne kadar güzel, ne kadar albenili.
Kullanmayacağı şeyleri almamaya karar vermiştim, almadım da. Ben kendimin de kullanmayacağı şeyleri öyle heves ederek almam pek, enteresandır, reklamcılar için hiç de cazip bir hedef değilim sanırım..
Aldığım herşeyi öpe öpe koydum raflarına, Allah'ım giydirmek, herşeyden önce giydiğini görmek nasip etsin inşallah.

Şimdilik yanımızda, yatağımızın yanına koyduğumuz beşiğinde yatacak.

Bugünlerde el bileklerimde ciddi sıkıntı var.Karpal Tünel Sendromu dedi doktor, ellerim öyle çok ağrıyor ki bazen ağrısıyla uyanıyorum geceleri, yatağın başındaki duvara vuruyorum hızlı hızlı, başka bir acı onun acısını bastırsın diye.
Ağrı kesici İlaç da verilemiyor hala.
Yarın atel alıp takacağım ikisine de, doğuma kadar kalacaklar, doktor ağrımı hafifleteceğini söyledi atellerin.
Bütün bu ağrılar, acılar son bulacak yakında.

Şimdi aldığımız masal kitaplarını okuyacağım kasete, dünya hali hani olur da bana birşey olursa ameliyatta, oğlum annesinin sesini bilsin tanısın ve bir annesinin olduğunu hissetsin diye.

Hansel ve Gratel okuyacağım ilk önce, yolunu kaybettiğinde sesimi takip edip yuvasını bulsun diye.

Oğlum, duyuyor musun beni?