En çok beklenen yan etki olan kusma,hiç olmadı.Midem bile bulanmadı enteresandır ki.
Doktorum," bebek zarar görmesin diye bir ilacı hiç vermediklerini, diğerlerini de azaltarak verdiklerini, bu nedenle olabileceğini" söyledi. Buna çok sevindim..
Umut tekmeliyor..
Onu hissettikçe sonsuz bir yaşam sevinci doluyor içime.Onu düşündükçe unutuyorum herşeyi, herkesi, dünyayı, olanı biteni, hasta hücrelerimi, yorgunluğumu..
Ayaklarını hissediyorum.
Kafasını da.
İçimde bir yerlerde büyüttüğüm bir canlı var, bir yandan öldürmemek için dua ettiğim..
Saçlarımı daha doğrusu saçlarımdan kalanları görmek istemediğim için bir tülbent bağlıyorum evde, rahat ediyorum en azından, ne kadar çirkin görünüyorum Allah'ım, iyileşip çok güzel olacağım bir gün.
Oğlumu kucağımda zıplatıp kahkahalarını duyacağım, içimde bir duvara tutunup hayata bağlı kalmaya çalışan güzel oğlumu doyasıya koklayacağım.Ben iyileşeceğim, başka yolu yok..
Benim şansıma bilmem kaç yılın en sıcak yazı.Olmuşum bir dünya zaten, sıcakta hiç çekilmiyormuş şu kilolar onu anladım.
Kemoterapiler sonrası her gün almam için ilaçlar verdi doktor.Başım ağrırsa şunu, midem bulanırsa şunu alacağım ama çok şükür hiçbirini almama gerek kalmadı, hiçbir farklılık hissetmiyorum, kocam korku ve endişe dolu gözlerle bakıyor ara ara.İyi olmama seviniyor ama bu kadar iyi olmamın anormal olduğunu düşünüyor, aklından "acaba çok mu az veriyorlar ilacı, bebeği kurtaralım diye ilacı az vermek hastalığını ilerletmeyecek mi? bakışı bunlar, tanırım ben onu, aklından geçeni göz bebeğinden okurum, doktoru arayacaktır yarın sabah erkenden..
Hastalığın hengamesinden hamileliğimi yaşayamadığıma üzülüyorum en çok.Ne aşerdiğimi farkettim, ne naz yapabildim, ne güzel cicili bicili kıyafetler alabildim, burnumda sürekli bir batikon kokusu..
Kullandığım tuvaleti kimse kullanmayacakmış, demek ki vücut zararlı birşeyler atıyor sürekli, iyi de bu ilaçlar gidip nokta atışı yapıp hastalıklı hücreyi bulamadığına göre sağlıklı hücrelerimi de yok ediyor mu acaba?
Ne çok soru var kafamda?
Ölecek miyim?
Daha bu kadar çok yapılacak şey, gidilecek yol, tanıyacak insan varken, bu kadar erken gitmek?
Biraz haksızlık değil mi?
Habersiz..
Onca geride bıraktığıma bir veda edemeden, ben gidiyorum diyemeden..
Oğlum bana benzesin istiyorum, benden geriye bana benzeyen birşey, biri, bir can, bir göz, bir burun, bir huy, bir...Bir umut kalsın istiyorum.
İsmiyle müsemma hep umutla sarılsın hayata, tutunsun babasına.
2 kürümüz daha var.
son kürden sonra yani yaklaşık 51 gün sonra bebeği alacak doktorum, akciğerleinin nisbeten geliştiği haftalara denk gelmiş olacak, küvözde bakılacak ve beni alıp normal dozda ilaçlar verecekler ki daha fazla ilerlemesin..
Ultrasonda boyu, kilosu, gelişimi çok iyi, tam olması gerektiği gibi, bütün bu olanlara rağmen.
Bizim hikayemiz güzel bitecek.
Bu kadar dua üzerine bina edilmiş, güzel bir hikaye olacak, gökten elamalar düşecek, uyuyup büyüyecek savaşçı oğlum, annesini çok sevecek..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder