Çok eski bir binanın en üst katı.Tam randevu saatinde oradayız.Oldu bitti sevmediğim galoş giyme ve sekretere meram anlatma faslı sonrası bekleme salonundayız. Tam adına yakışır bir salon olduğunu gösterir şekilde, bekliyoruz da bekliyoruz..İçeride bir hasta var ve randevu saatimiz 20 dakika sarktı.Dakikaları sayar oldum geceden beri..Kocam daha sakin, artık bir uzvu olduğuna emin olduğum telefonuyla başbaşa, internetten haber okuyor , bense çantam kucağımda, ayaklarıma olmayan ayakkabılarımı giyemediğim için giymek zorunda kaldığım parmak arası terliklerimle ve uykusuzluktan şişmiş gözlerimle Nişantaşı trafiğini seyrediyorum camdan.
Sonunda çıktı hasta.Hemşiresi içeri davet ediyor, muayene odasından önce odasında konuşuyoruz.Durumu anlatıyoruz, orta yaşlarda, sakin, zoraki gülümseyen bir profesör.Muayene odasına geçiyoruz, daracık bir oda, bu şatafata bu oda biraz tuhaf olmuş ama muayenehaneye yerleşmeyeceğimize göre beni ilgilendirmez deyip hazırlanıyorum.
Kısacık bakıyor ekrana.Henüz 16 haftalık, cinsiyeti hakkında fikrini soruyor kocam, "erken henüz"diyor Hoca "ama babasına benziyor"diyor gülerek..
"Burada bir kitle var ama korkmayın "diyor."hamileliğiniz ilerledikçe geçecektir.4.-5. aylardan sonra kendiliğinden kaybolur"Önceki Prof'un ölçümleyemediği nazal kemiği ve down şüphelerini soruyorum "sorun yok,herşey yolunda, evinize gidin ve kendinize sizi takip edecek bir doktor bulun, içiniz ferah olsun "diyor. Derin bir oh çekiyorum,çok şükür herşey yolundaymış."yalnız amniyosentez yaptırın "diyor.
"burada ben de yapabilirim üniversite hastanesinde de yaptırabilirsiniz "diyor.
Sekreterine hocanın amniyosentez ücretini soruyorum, maaşımın yarısı olan rakamı duyunca üniversite hastanesi daha uygun geliyor bize, teşekkür edip ayrılıyoruz..
Bugün mutlu bir gün,bebeğim ve ben iyiyiz ve herşey yolundaymış çok şükür.Şimdi sürekli takibimi yapacak bir doktor bulmalıyız, atlattık şu stresi..
Uzun uzun yürüyoruz kocamla, vitrinlere bakıyorum, küçük bir kafede yemek yiyoruz, işten izinliyim bugün ve çok mutluyum, tekmeliyor miniğim..Babasına benziyor derken erkek olduğunu mu imaya çalıştı acaba? Sanırım öyle, sağlıklı olsun da hiç önemli değil, ne çok bekledim onu ben...
Ertesi sabah erkenden üniversiteyi arayıp amniyosentez yaptırmak istediğimi söylüyorum bölüm sekreterine, özellikle istediğimiz bir doktor olup olmadığını soruyor "hayır "diyorum. "h"angi hocamız uygun olursa olabilir, henüz beni takip eden bir doktorum yok"
Profesörlerden birinin adını söyleyerek randevu gün ve saatini söylüyor, not alıyorum.
İnşallah amniyosentez sonucu da sağlıklı gelir, önemli köşebaşları bu işlemler, önemsemeli, ziyadesiyle önemsiyorum ben de.
Amniyosentez gününe kadar işe devam, bebeğim sağlıklı ya ne yazar deyip işe koyuluyorum, şişen ayaklarım ve çok az yememe rağmen hızla artan kilomla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder