Herkes odada..
Herkes merakla ve şefkatle bakıyor yüzüme.
Hepsini çok seviyorum ve onlara bu acıyı tattırdığım için çok üzülüyorum.
Eşimin kardeşi, eşi ve en yakın arkadaşı da gelmiş. Doktor ben odaya gelmeden açıklama yapmış zaten onlara, yatağa alıyorlar beni.
Çok ağrım var, acıdan ağlıyorum.Ağrı kesici istiyorum hemşireden, "bugün verilmesi gerekn miktar verildi maalesef, dayanmalısınız "diyor.Acımı unutabilmek için o halde ayaklarımla yatağın kenarına vuruyorum, canım çok acıyor çoook...
Bebeğimi soruyorum "iyiymiş "diyor eşim gülerek "görmüş doktor amcası onu"
Ben ağladıkça anneler de ağlıyor, ağlamak istemiyorum ama elimde değil, dayanamıyorum acıya.
Kocam yatağın başında, yatak demirlerinin arasından elimi tutup öpüyor, gözleri hala kırmızı..
3 gün sonra pataloji sonucu çıkacakmış.
Doktor çok büyük bir kitle aldıklarını anlatıyor, "ben böyle birşey görmedim "diyor. "aspire ettiğimiz şekliyle 20 cm e yakındı !"
2 gün kalacağım hastanede.
2 gün sonra eve çıkacağız, annemler de bizde olacak, sonuçları bekleyeceğiz ardından.
Hemşire 8 saat birşey yememem gerektiğini söylüyor.
Susadım diyorum ona bile hayır diyor, dudaklarımı ıslatıyor annem.
Bebeğim hiç oynamıyor, aklım onda, tekmelerdi oysa, hala uyuyor mu ki ?
"yarın sabah sizi kaldıracağız, mobilize olup koridoru turlamanız gerekli" diyor ama tuvalete gitmem gerekiyor "asla "diyor."şimdi olmaz, sürgü verelim " İstemiyorum, dişimi sıkmam lazım tek bildiğim o.
Bebeğim uyan artık, bak annen uyandı, sen de uyan ne olur, uyan ,uyan meleğim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder