Ücretsiz izne ayrılıyorum apar topar.
Her zamanki gibi çok yardımcı oluyor müdürüm de arkadaşlarım da.
Sabah erkenden geliyoruz hastaneye.
Annem babam, eşimin anne ve babası, ağabeyim,erkek ve kız kardeşim de hastanede.
Hemşireler hazırlamaya geliyorlar beni. Şaşkın şaşkın bakıyorlar birbirlerine, biri dayanamayıp "hamilesiniz siz ?"diyor, gülüyorum.Sakinim nedense.
Doktor geliyor; "bebek anesteziden çok etkilenmesin diye gereken ayarlamayı miktar olarak ayarlayacak anestezistimiz ,elimizi çabuk tutacağız.Pataloji kısmını da programladık, yalnız ameliyat sonrası size ağrı kesici konusunda yardımcı olamayacağım bebek etkilenmemeli, dişinizi sıkacaksınız maalesef,hafif ve gebelik sırasında zararı olamayan bir ağrı kesici verilecek ilk anda "dedi.
Sedyeye aldılar, Kocam elimi tutuyor, gözleri kıpkırmızı, ağlıyor mu bu adam? Gülümsüyorum, "akşama hastane yemeği yemem ona göre, sevdiğim şeylerden birşeyler al "diyorum, gülümsüyor.Çok seviyorum ben bu adamı..."elimden birşey gelmiyor, keşke gelse de acıyı bölüşebilsem "diyor.
Anneler ağlıyor, babamı göremedim..Saklanmış olmalı, ağlamak ayıp değil ki babacığım..
Birkaç kelime konuşuyoruz ameliyathanede, hemen uyuyorum, hiç uyuyamadım ki bir gece önce.Uyuyup uyanacağım ve bitecek.
Bir
İki..
üç...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder